دو من

من با این دوستم...

من و من — Tue, 15 May 2012 14:01:00 GMT

" مامان اینا بَسِه ندارن؟" و به خانوم های ایستاده در اتوبوس اشاره می کند.

" نه مامان! بچه ندارن."

" بسَشون مرده؟"

زن با خجالت میخندد . لبش را گاز میگیرد و به زن های روبرویش نگاه می کند.

" نه مامان! نمرده."

پسرک سرش را تا جایی که می تواند بالا میگیرد و بعد لب های گوشتی اش را غنچه می کند. لبهایش مثل ماهی میزند بیرون. زل میزند به زن. مادر خم میشود لبهایش را می بوسد.

زن روبرویی که دلش قنج رفته برای پسر، کیف ورنی اش را زیر و رو می کند و یک آدامس خرسی پیدا می کند و با لبخند سمت پسر دراز می کند. " بفرما آقا کوچولو!" مادر تشکر می کند و بچه آدامس را روی هوا می قاپد. مادر تذکر می دهد:" گفتی ممنون پسرم؟" پسر سرسری رو می کند به زن غریبه "ممنون" نون ممنونش را یک جوری می گوید که لبانش کاملن غنچه می شود. بعد سریع برمیگردد رو به مادر.

"مامان قورچش ندم؟"

"گفتی ممنون پسرم؟"

پسر باز سر میچرخاند سمت زن غریبه و دوباره می گوید ممنون. لبانش غنچه می شود. بعد آستین مادر را ریز ریز می کشد.

" مامان قورچش ندم؟"

" نه عزیزم! قورتش نده"

پسرک بعد از ور رفتن نا موفق با پوست آدامس، به مادر میسپاردش. همینطور که زن مشغول باز کردن کاغذ آدامس است، پسر بچه با انگشت اشاره آدامس را نشان می دهد. " مامان! من با این خیلی دوستم."

" با چی؟"

" با این!" و با انگشت به آدامس خرسی اشاره می کند. چشمان زن می خندد. آدامس را میگذارد در دهان پسر که سرش را گرفته سمت مادر و زل زده به چشمهایش. این بار مادر آشکارا می خندد و به سمت لبهای پسرک خم می شود...

درد را از هر طرف بخوانی درد است...

من و من — Tue, 08 May 2012 14:47:25 GMT

مرض دارم. می دانم ظرفیت شنیدن جوابش را ندارم اما وقتی میبینم پشت آن مسخره بازی های عجیبش، پشت آن اداهای ترسناک با دندان مصنوعی هایش، باز یک غمی موج می زند تهِ تهِ چشمهای آبدارچی اداره، نمی توانم نپرسم:" دخترت چطوره آقای محمدپور؟ بهتر شده؟" و او ترکی ترکی بگوید:" کسالتی داره دیگه"

- چرا یهو اینجوری شد باز؟

- هر 40 روز باید داروشو بخرم این ماه پولم کم اومد. 60 تومن داشتما 200 تومن دیگش جور نشد. حالا حقوق که گرفتم داروشو می خرم.

2 تا از دخترهایش مریضند. یک مریضی عجیب و غریب که نمی دانم از قوطی بی صاحاب شده ی کدام عطاریِ بی صاحابی بیرون کشیده اند؟ از 7 سالگی رشد استخوانهایشان زیاد می شود. قد می کشند می روند بالا. سرشان که ساییده شد به طاق آسمان، قوز می کنند می آیند پایین. بدنشان از ریخت می افتد. استخواها از اقصا نقاط بدنشان می زند بیرون. درد می کشند. اعصابشان به هم میریزد. دختر اولی تمام نشانه ها را دارد. 15 سالش است. النازش است. کیمیا اما 7 ساله است. یک دستگاهی می بندند به بدنش که جلوی رشدش را بگیرد. دردش می آید اما خب بهتر از سقوط آزاد از آن ارتفاع است انگار. می گوید کیمیا هم الان هم قد های من است. خب من زن بلند قدی محسوب می شوم.

همه این ها را میدانستم و دهان بی صاحاب شده ام را باز کردم و پرسیدم باز. میدانستم بعدش دچار مرگ تدریجی میشوم اما نتوانستم برق نگاهش را ببینم و چیزی نگویم. حرف که میزند چیزی چنگ می اندازد به گلویم دقیقن به همانجایی که نفسم ازش می آید بالا. راهش را بند می آورد. از فشارش چشمانم پر می شود. سرم را می کنم توی کامپیوتر. سعی می کنم جواب نامه ام را بدهم... لعنتی! یک بچه برای 200 تومن پول دارد درد می کشد. یک لحظه می روم در جلد الناز درد می کشم. از زشتی صورتم، از بدن از فرم افتاده ام،بیزار می شوم. یک آن می روم در قالب مادر دردم می آید از درد دختری که من زائیدمش. بعد میشوم محمدپور. یاد دختر بزرگه ام می افتم که 2 ماه دیگر عروسی اش است و آه در بساط ندارم. از بی پولی ام میمیرم. دختر خوشگله است عروس خانوم. باید با آبرو برود خانه ی بخت. فکر می کنم اگر خانه 36 میلیونی ام را برای درمان بی نتیجه ی الناز نفروخته بودم، اگر آبدارچی نبودم، اگر سواد داشتم، اگر می فهمیدم ژن بیماری قوی تر از جان نازک دخترانم است بچه دار نمیشدم. نقش محمدپور از پا درم می آورد...

برمیگردم خانه. توی راه از کنار گلفروشی بزرگ چهاراره جهان کودک می گذرم. یکی مرده. از تعداد زیاد دسته گلهای بزرگ و سفید با روبان سیاهش معلوم است. راننده به گلها پوزخند می زند که" دیگه حتمن آمرزیده شده خدا بیامرز!" و من به الناز فکر می کنم که هر کدام از دسته گلها باعث میشد 80 روز از شر درد خلاص شود...

جلو نزن عزیز!

من و من — Sat, 05 May 2012 18:34:07 GMT

پسر بچه ی 11 ساله لاغر با پوست سبزه و کوله پشتی بزرگی که مجبورش می کند برای حفظ تعادل، گردن بکشد به سمت جلو، سوار اتوبوس می شود. تمام صندلی های قسمت مردانه قبل از ورودش اشغال شده. بدون اینکه کوله ی سنگینش را در بیاورد، می نشیند روی پله ی بالایی. یک جوری خودش را جمع می کند که مجبور نشود برای سوار و پیاده شدن مسافران از جایش تکان بخورد. بعد با دست راست، زیپ کوله ی توی کولش را باز می کند. با تقلا کتاب قطوری را از پشتش بیرون می کشد. عینک گرد سبزش را با انگشت اشاره هول میدهد بالای بینی و سرش را می کند توی کتاب. تا مقصد در همان وضعیت می ماند.

نگرانش می شوم. نه نگران نمره ی عینک و بار سنگینش. دلم شور فاصله ای را می زند که با همسن هایش پیدا می کند و در آینده با جامعه. هر چند این فاصله خوب باشد...سخت می شود زندگی برایش...

تب

من و من — Thu, 03 May 2012 06:01:18 GMT

گمانم نصف شب است گرچه ساعت موبایل 9 را نشان می دهد. حتم دارم چله ی تابستان است. کولر هم خراب شده حتمی. از کی خوابم؟ سرم سنگین است. دشک داغ است و دارم فرو میروم در دشکی که هر لحظه گودتر میشود. قبل از آنکه بتواند مرا ببلعد با آخرین چکه ی جانم لای پلک های داغم را باز می کنم. می توانم نور لامپ کم مصرف هال را که دزدکی خزیده زیر در را ببینم.

مثل ماهی دهان خشکم را چند بار باز و بسته می کنم. بعد با زبان داغم لب های خشک نیمه بازم را تر می کنم. سعی می کنم آب دهانم را قورت دهم اما تنها فایده اش چسبیدن حلق خشکم به هم است. کویر است لامصب. دریغ از یک سراب حتی.

هوا داغ است. داغ و سرد. دستم را که از زیر پتو بیرون می آورم یخ می کنم. میبرمش تو می سوزم. با کف پا قسمتهای خنک ملافه را شکار می کنم. پایم را می گذارم روی خنکای ملافه، جیـــــــز صدا می دهد. اگر تاریک نبود حتمن بخار سفیدش را هم می دیدم.

توانم که تمام میشود چشمانم را میبندم. تخت دهانش را چهار طاق باز کرده. هورم نفسهایش را روی پوست تنم حس می کنم. میگذارم مرا داغ داغ به نیش بکشد...

ویلان...

من و من — Tue, 01 May 2012 10:18:33 GMT

مثل زنی که نگران دیر آمدن آخرین فرزندش از مدرسه ویلان کوچه پس کوچه های این شهر درندشت شده در حالیکه نمی داند ساعت چند است؟ مدرسه کی تعطیل می شود؟ امروز چند شنبه است؟ اینجا کجاست؟ چند فرزند دارد؟ شوهر دارد یا نه؟ اصلن بچه ای در کار است؟...

از دفتر همراز خاتون

من و من — Sat, 28 Apr 2012 14:40:02 GMT

- آقا جان! خوابید هنوز؟! بیایید بیرون از زیر لحاف. ملت از شهرستان ها آمدند شما را ببینند. بعضیها بند کفش ها رو گره زدند به هم، انداختند گردنشان. پای پیاده آمدند دست‌بوس. تلخی نکنید آقا جانم! همراز قربان اخمتان، منتظرند ها. نمی آیید؟

[زن دست می برد سمت لحاف. مرد اما از زیر، لحاف را سفت چسبیده است.]

- بگویید گره ها را باز کنند. بپوشند کفشها را و برگردند سر زندگی هاشان. ما از دیدن روی خود در آیینه هم کراهت داریم. بروند خانه هایشان. روی ما دیدن ندارد...

[لحاف، ریز ریز می لرزد.]

فیس بوق!

من و من — Fri, 27 Apr 2012 17:33:51 GMT

امروز دیدم یک عکس بارها به اشتراک گذاشته شد و دوستانم انگشت شستشان را زده بودند زیرش. عکس مربوط به مرد چاقی است در لباس کار که نشسته و پک و پهلوی گوشتی به انضمام باسن کوچکش دیده می شود. ایرانی هم نیست از قضا. بعد زیر عکس نوشته اند کون گلابی! همش دارم به این فکر می کنم خب چاق است. دلش می خواهد چاق باشد. جنم ورزش هم ندارد. نمی خواهد اصلن خوش هیکل باشد. دغدغه اش نیست. باس به ما جواب پس بدهد؟ لباس هم که لباس کار است. در انتخابش بی تقصیر بوده. هیکلش هم اینطوریست. میریزد بیرون دیگر! بعد باس زیر این عکسِ ناجوانمردانه، ناجوانمردانه انگشت بزنیم؟ بنویسم "اه کثافت حالم به هم خورد." که اگر همین پهلو و باسن مربوط به زنی جوان و خوش هیکل بود می نوشتیم "جووون!"
وقتش نیست دماغمان را از ظاهر، هیکل و زندگی دیگران بکشیم بیرون و بگذاریم هوای تازه وارد ریه مان شود؟!

پیرمردی با یک استکان چای مهربان در سینی...

من و من — Wed, 25 Apr 2012 17:04:03 GMT

آبدارچی دانشکده مان مرده. از سال 86 ندیده بودمش. روزهای دانشکده هم غیر از سلام آقای کراری! خسته نباشید آقای کراری! شاید حرفی بینمان رد و بدل نشد. چند باری هم چای تعارفم کرد که تشکر کرده و نخورده بودم. پیرمرد کوتاه قدی با لهجه غلیظ ترکی و چشمانی که تهش مهربانی می کرد به بچچه ها. کند راه میرفت. چای میبرد برای رئیس پیر دانشکده که دفترش چسبیده بود به آبدارخانه. رفاقتی داشتند با هم. همان چند متر راه هم آرام آرام قدم میزد با یک استکان چای توی یک سینی فلزی.
تنها باری که نشستم در آبدارخانه اش قرار بود متنی بخوانم تو شب شعر دانشکده و اضطراب بی تابم کرده بود. یک لیوان آب داد دستم. یادم نمی آید حرفی بینمان رد و بدل شد یا نه؟ اما نشستم آنجا توی آشپزخانه اش تا آرام گرفتم. او هم آن طرف تر استکان میشست برای خودش.
پلک که می زنم آقای کراری زیر پلکهایم، با پیراهن سیاه، غمگین قدم برمیدارد سمت دفتر رئیس در حالیکه شانه هایش خمیده است. یادم نیست پسرش فوت کرده بود یا برادرش؟
پیرمرد جاری بود در دانشکده حقوق بی آنکه حرف بزند. پر رنگ بود در عین کمرنگی... خسته نباشید آقای کراری!...

هدفمند

من و من — Wed, 25 Apr 2012 06:59:41 GMT

به سمت هدف چنان قدم برمی دارد که

لپ هایش می لرزد!

من؟!

من و من — Mon, 23 Apr 2012 18:24:00 GMT

خیلی طول نکشید تا بفهمم دوستش ندارم. در مقابل لادن، نگاه، شراره، آناهیتا، نیلوفر و مهسا، "مرضیه" حرفی برای گفتن نداشت. در انتخابش بی تقصیر بودم. داده بودند دستم و گفته بودند مال تو! برو حالش را ببر. حالش را نبردم. مرضیه اسم خانوم بزرگ ها بود. اسم پیرزن ها.

12 ساله بودم که با چشمان اشکی نشستم جلوی بابا. گفتم از اسمم بیزارم. خودم را آماده کرده بودم برای یک مبارزه. برای تغییر. دست کشید روی سرم که "انتخاب اسم با تو و تشریفات تعویض با من." گفتم "پگاه". اسم بچه باحالهای مدرسه پگاه بود همیشه. گفتند:"پگاه هم شد اسم؟ بگرد یک خوبش را سوا کن." خیلی گشتم. یکی تنگم بود، یکی گشاد. یکی به تنم زار میزد، یکی ضجه. دست آخر از صرافتش افتادم. گفتم می ایستم تا بزرگ شوم، همین مرضیه اندازه ام شود. هرچه بزرگ شدم، مرضیه 4 وجب جلوتر بود. "ه" آخرش را زدم. شد "مرضی". باز به دلم نچسبید. خودم را دلداری دادم که ریشه اش "مرض" است لااقل. بوی شرارت میدهد و با روحیه ات سازگار است. قبولش کن. قبولش کردم. فکر میکردم قبولش کردم اما...هنوز که کسی صدا میکند "مرضیه"با تردید برمی گردم سمتش...